vrijdag 24 november 2017

Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

HhhH: een recept

door: @f

Een magristraal boek van Laurent Binet, waarin hij op zoek gaat naar de werkelijke gebeurtenissen achter de aanslag op Heydrich. Jammer is wel dat alle boeken die er sindsdien in Nederland verschenen zijn over de Tweede Wereldoorlog leunen op de vorm van dit boek: beetje persoonlijke geschiedenis, beetje verzonnen en een paar feiten door elkaar heenklutsen. Maar dat wil nog niet zeggen dat dit recept in alle gevallen tot oede baksels leidt!

Het succes van het boek Stoner van John Williams  laat zien dat men nu ook wel eens een geschiedenis wil lezen van voren naar achteren, keurig in de tijd achterelkaar. Al dat gehahahahak is niet voor iedereen weggelegd, blijkbaar !

 


Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

Op weg naar niets

door: @f

Jan Brokken De vergelding

Jan Brokken heeft jarenlang studie gedaan naar de gebeurtenissen in zijn geboortedorp, die er aan het einde van WOII toe hebben geleid dat een 7-tal burgers zonder vorm van proces gefusilleerd zijn. Het hele boek bestaat uit aan elkaar gekoppelde halve bekentenissen, fictieve levens en veronderstellingen van de schrijver. Er komt eigenlijk geen enkel feit naar voren, de daders zijn dood, de getuigen zijn dood of zwijgen. Na lezing van dit dikke boek blijf je vooral achter met de vraag: ja, en wat weten we nu meer dan voorheen ? Wel een fraaie beschrijving van een dorp in de oorlog –maar dat is fictie. Natuurlijk is het moeilijk de waarheid te achterhalen, maar doe dan niet alsof die onthuld gaat worden! Een fascinerende zoektocht , ja, maar aan het eind is er niets gevonden.

 

 


De Dagen Door

Aardig

door: TV

Voor klein leed heb ik net zo veel belangstelling als voor groot, maar soms krijg ik mijn aandacht niet scherp gesteld. Vorige week ging het over winkelpersoneel dat gefilmd was. Door de baas, geloof ik. Of door mensen die in opdracht van de baas handelden. Doel was in ieder geval de klantvriendelijkheid te controleren. Iemand ongevraagd filmen mag niet. Daar moet de ander toestemming voor geven. Dus je moet aan de man of vrouw achter de toonbank vragen: `We willen zien of je aardig met klanten omgaat. Daarom gaan we je filmen tijdens je werk. Vind je dat oké?’ Er zijn zoals vaak twee antwoorden mogelijk: ja of nee. Misschien ook: kan me niet schelen. Dat laatste lijkt me oppervlakkig gezien het beste. In geval van `nee’ zou ik als werkgever denken: wat krijgen we nou? Maar als het antwoord `ja’ is, kun je je afvragen of de klantvriendelijkheid niet gespééld is: meer… »


Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

Iets teveel spelen met het lot

door: @f

Hans Croiset, Lente in Praag

Het is toch wel heel bijzonder als een vondeling uit de oorlog toevalliog overal aanwezig is in de jaren ’50 en ’60 waar een opstand uitbreekt:” Praag, Parijs, Griekenland. Misschien een beetje té toevallig? Ja, inderdaad, en dat is niet het enige manco aan dit boek. Er gebeuren iets teveel ongelopofwaardige dingen in het leven van de hoofdpersoon. En als je dan van hem af wilt, laat je henm in Griekenland, op zoek naar zijn al drie jaar door Europa wandelende vader, van de rotsen afrijden op een oude SS-motor. Even iéts teveel van het goede. Kan een uitgever daar niet een beetje op toezien ?

 


Verloren Poëzie

De tijd (algemeen)

door: TV

Eigenlijk
Heb ik
Geen tijd
Om
De tijd
Te nemen


Wat je hoort

OK

door: @f

Hallo Hallo, ik zou er over 20 minuten moeten zijn, ja,  OK, OK, OK, OK, ja, OK, OK, ja, ja, ja, ja, ja, ja OK, OK, OK, OK, ja, ja, OK, OK, OK, allright love, ja, ja, OK, OK, bye.

 

 

 


De Dagen Door

Boerenkool

door: TV

Het ligt aan mij. De instructies zijn duidelijk, maar ik ben ze vergeten. Vanwege de inhuldiging moeten we iets met onze dromen doen. Niet met álle dromen, neem ik aan, maar met die gaan over het koninkrijk. Wát ook alweer? Waarschijnlijk opschrijven en dan ergens inleveren. Waar? Afdeling burgerzaken op het stadhuis? Dan dus eerst nummertje trekken, halve ochtend wachten en eindelijk naar de balie. Ambtenaar zegt niets, kijkt je zwijgend aan, want dat is een manier om macht te manifesteren. Je zegt dat een droom komt inleveren. Ambtenaar vraagt bars om legitimatie. Op die vraag had je niet gerekend. Tegen beter in vraag je of het niet zónder kan. Ambtenaar zegt dat iedereen dan wel met een droom op de proppen kan komen en dat het zo een mooie boel wordt. Even later fiets je weer naar huis door de striemende lentekou met een droom waarmee je nergens heen kunt, meer… »


Noten op de Zang

Geurterrorisme

door: @f

Mag men ook bezwaar maken tegen geurterrorisme ? Dat het in de mannenpashokken van de Bijenkorf stinkt naar angstzweet is nog te begrijpen en daar kun je ook snel weer weg, maar dames die een ongelofelijke hevige parfum opspuyiten zouden niet naast je in de trein of in de bioscoop mogen gaan zitten. Door je mond ademhalen en hopen dat het neerslaat, maar waarom doet niemand hier iets aan? Geurpoortjes bij de deur, bijvoorbeeld.

 

 

 


Vrijdagmiddag, verdwaald in de Wereld

Gedachten

door: @f

Koos wil niet uit bed. Dat denkt men, tenminste. Hij laat ongenoegen blijken als er aanstalten wordt gemaakt hem te verplaatsen. Liever ligt hij in een beetje schemer te denken, of te soezen of ver, ver weg te kijken. Misschien ziet hij niets of misschien ziet hij iets wat wij allemaal niet kunnen zien en vervult hem dat met groot ontzag, waar hij een beetje stil van wordt. Hij wacht tot hij geroepen wordt ljkt het, maar niemand roept hem nog. Hij eet een beetje zoetigheid van de lepel, maar het doet hem geen merkbaar plezier. Er daalt wel een soort tevredenheid over hem neer. Als er in de grote kamer nog iets te drinken wordt gehaald, schiet Annie rechtop: “Neem je zelf een flesje bier?” vraagt ze. “Ze staan in de kelder, ik was ze vergeten te pakken.”
Dat wordt toegezegd, waarna ook Annie gerustgesteld wegzakt. Karel kijkt nog even op, en glimlacht. “Het zijn de gedachten,” mijmert hij, “de gedachten.”

 

 

 


De Dagen Door

Knap

door: TV

Het zal niemand ontgaan zijn dat volgende week het Rijksmuseum weer opengaat. Ik verheug me erop, niet op de opening, nee zeg, maar op een bezoek. De eerste keer dat ik er kwam, was ik acht. Ik was misdienaar in de kapel van de Sint Maartenskliniek in Nijmegen en eens per jaar gingen wij, misdienaars, een dagje uit, onder leiding van een strenge non die ons op orde hield. Het misdienaarreisje. Waarschijnlijk een verdwenen woord. Het Rijksmuseum was een van de bestemmingen. Toen zag ik De Nachtwacht voor het eerst in het echt. Vanwege de naderende opening van het museum kwam ik de afgelopen weken vaak een foto tegen van het befaamde schilderij van Rembrandt en telkens besefte dat ik er niets aan vind. Dat mag niet, geloof ik, maar dat kan me niet schelen. Ik zie heus wel dat het knap is, qua licht en perspectief, maar daarmee houdt het voor mij op. meer… »


Verloren Poëzie

Zomertijd

Daar gaan ze weer
Die wijzers.
Dan weer
Naar achteren
Dan weer
Naar voren.

Het is om
Dol van te worden.

Blijven we
Zo bezig ?


De Dagen Door

Servet

door: TV

In de supermarkt kom ik een kennis tegen. Het is namiddag, ik moet avondeten bedenken en ben blij iemand te ontmoeten met wie ik erover kan praten. Prima voor de creativiteit. `O, ik maak pannenkoeken,’ zegt de kennis. En ze voegt eraan toe: `Lekker.’ Sommige mensen spreken het woord `lekker’ zo uit dat je zin krijgt in waar zij zin in hebben. Deze kennis ook. Ik knik en wacht op zin, maar die komt niet, en dat vind ik jammer. Ik heb begrepen dat de crisis de pannenkoek populair maakt en daar doe ik niets aan. Nog nooit stelde ik aan vrienden voor gezellig naar een pannenkoekenrestaurant te gaan en ook zette ik nog nooit voor mijn gasten een stapel pannenkoeken neer. Zo daalde het gerecht in mijn kinderleven neer: meer… »


Reacties