vrijdag 24 november 2017

Bijdrage(n) van: @f 

Vrijdagmiddag, verdwaald in de Wereld

Lekker
door: @f

Koos is in diepe slaap gedompeld. De wekelijkse douchebeurt heeft behoorlijk in het energiereservoir gehakt, met als gevolg dat hij nu ligt bij te komen. Op de grote kamer is iedereen rond de televisie verzameld. Nou ja, ze komen er allemaal op af als het programma over de fictieve levens van niet uit elkaar te houden personages begint. Han raakt een beetje in de war als kort na het begin het einde al weer lijkt te komen, maar het is gewoon de overgang naar een volgend moment van onbegrijpelijke  verwikkelingen. Greet komt naast Annie zitten die haar meteen een hand geeft. “Gefeliciteerd,” zegt Annie hartelijk, en Greet bromt: “Ook goede morgen.”
“Wat gaan we eten,” vraagt Annie.
“Lekker,” zegt Greet vastbesloten.
“Maar hoe dan,” dringt Annie aan.
“Je doet het zo,” legt Greet dan uit, “Eerst is het gegroeid en dan is het gebloeid. En dan knappen we het. En dan ga je het eten. Zo moeilijk is het toch niet?” Ze kijkt bestraffend opzij.
Annie knikt een beetje op haar nummer gezet. Ja, als je het zo bekijkt, is het niet moeilijk natuurlijk.
Trees komt met een klein, huppelig dansje ook naar de televisiehoek.
“Het gaat goed, heel goed,” zegt Han dan. En hij steekt zijn duim maar weer eens op. En iedereen tuurt naar  het scherm, waar er wel beweging is, maar er eigenlijk ook niets gebeurt.

 

Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

Hotel Vertigo
door: @f

Kees ‘t Hart, Hotel Vertigo

Een schrijver als Kees ’t Hart blijft –helaas- een beetje onder de radar in het publicitaire geweld dat gepaard gaat met allerlei prijzen en platheid in de literatuur. Vijftig tinten paars, of zoiets. Maar ’t Hart schrijft wel goede boeken en een origineel verhaal (de aanwezigheid van een Nijmeegse jongen bij het verfilmen van delen van de stad San Francisco voor Hitchkocks film Vertigo). Op soepele wijze vlecht hij heden en verleden door elkaar heen. Goed geschreven, spannend en met oog voor (historische) details – en niet ongeestig gebruik makend van de verwarring die bij de lezer ontstaat: is het nu allemaal echt of niet ? Waardoor je steeds opnieuw in de verleiding komt om alles te controleren. Doen. Is leuk. Jammer een beetje dat het einde het verhaal rond moet maken. Hoeft helemaal niet.

 

Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

HhhH: een recept
door: @f

Een magristraal boek van Laurent Binet, waarin hij op zoek gaat naar de werkelijke gebeurtenissen achter de aanslag op Heydrich. Jammer is wel dat alle boeken die er sindsdien in Nederland verschenen zijn over de Tweede Wereldoorlog leunen op de vorm van dit boek: beetje persoonlijke geschiedenis, beetje verzonnen en een paar feiten door elkaar heenklutsen. Maar dat wil nog niet zeggen dat dit recept in alle gevallen tot oede baksels leidt!

Het succes van het boek Stoner van John Williams  laat zien dat men nu ook wel eens een geschiedenis wil lezen van voren naar achteren, keurig in de tijd achterelkaar. Al dat gehahahahak is niet voor iedereen weggelegd, blijkbaar !

 

Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

Op weg naar niets
door: @f

Jan Brokken De vergelding

Jan Brokken heeft jarenlang studie gedaan naar de gebeurtenissen in zijn geboortedorp, die er aan het einde van WOII toe hebben geleid dat een 7-tal burgers zonder vorm van proces gefusilleerd zijn. Het hele boek bestaat uit aan elkaar gekoppelde halve bekentenissen, fictieve levens en veronderstellingen van de schrijver. Er komt eigenlijk geen enkel feit naar voren, de daders zijn dood, de getuigen zijn dood of zwijgen. Na lezing van dit dikke boek blijf je vooral achter met de vraag: ja, en wat weten we nu meer dan voorheen ? Wel een fraaie beschrijving van een dorp in de oorlog –maar dat is fictie. Natuurlijk is het moeilijk de waarheid te achterhalen, maar doe dan niet alsof die onthuld gaat worden! Een fascinerende zoektocht , ja, maar aan het eind is er niets gevonden.

 

 

Boeken, Schrijvers en hun Avonturen

Iets teveel spelen met het lot
door: @f

Hans Croiset, Lente in Praag

Het is toch wel heel bijzonder als een vondeling uit de oorlog toevalliog overal aanwezig is in de jaren ’50 en ’60 waar een opstand uitbreekt:” Praag, Parijs, Griekenland. Misschien een beetje té toevallig? Ja, inderdaad, en dat is niet het enige manco aan dit boek. Er gebeuren iets teveel ongelopofwaardige dingen in het leven van de hoofdpersoon. En als je dan van hem af wilt, laat je henm in Griekenland, op zoek naar zijn al drie jaar door Europa wandelende vader, van de rotsen afrijden op een oude SS-motor. Even iéts teveel van het goede. Kan een uitgever daar niet een beetje op toezien ?

 

Wat je hoort

OK
door: @f

Hallo Hallo, ik zou er over 20 minuten moeten zijn, ja,  OK, OK, OK, OK, ja, OK, OK, ja, ja, ja, ja, ja, ja OK, OK, OK, OK, ja, ja, OK, OK, OK, allright love, ja, ja, OK, OK, bye.

 

 

 

Noten op de Zang

Geurterrorisme
door: @f

Mag men ook bezwaar maken tegen geurterrorisme ? Dat het in de mannenpashokken van de Bijenkorf stinkt naar angstzweet is nog te begrijpen en daar kun je ook snel weer weg, maar dames die een ongelofelijke hevige parfum opspuyiten zouden niet naast je in de trein of in de bioscoop mogen gaan zitten. Door je mond ademhalen en hopen dat het neerslaat, maar waarom doet niemand hier iets aan? Geurpoortjes bij de deur, bijvoorbeeld.

 

 

 

Vrijdagmiddag, verdwaald in de Wereld

Gedachten
door: @f

Koos wil niet uit bed. Dat denkt men, tenminste. Hij laat ongenoegen blijken als er aanstalten wordt gemaakt hem te verplaatsen. Liever ligt hij in een beetje schemer te denken, of te soezen of ver, ver weg te kijken. Misschien ziet hij niets of misschien ziet hij iets wat wij allemaal niet kunnen zien en vervult hem dat met groot ontzag, waar hij een beetje stil van wordt. Hij wacht tot hij geroepen wordt ljkt het, maar niemand roept hem nog. Hij eet een beetje zoetigheid van de lepel, maar het doet hem geen merkbaar plezier. Er daalt wel een soort tevredenheid over hem neer. Als er in de grote kamer nog iets te drinken wordt gehaald, schiet Annie rechtop: “Neem je zelf een flesje bier?” vraagt ze. “Ze staan in de kelder, ik was ze vergeten te pakken.”
Dat wordt toegezegd, waarna ook Annie gerustgesteld wegzakt. Karel kijkt nog even op, en glimlacht. “Het zijn de gedachten,” mijmert hij, “de gedachten.”

 

 

 

Vrijdagmiddag, verdwaald in de Wereld

Erbarme dich
door: @f

Terwijl Koos wordt voorbereid op een terugkeer naar de grote kamer, leest Greet de krant voor. Ze leest op orkaansterkte en van linksboven naar rechtsonder, en alles wat ze tegenkomt onderweg wordt meegenomen. Een koekjesverpakking, een tube tandpatsa, als het letters heeft, wordt de tekst opgelezen.
“Wie is Tante Leny, het is een win-winsituatie en de plantage bij de school gaat door.”
Ze telt hardop de kolommen in de krant. Daarna kijkt ze even op: “Nog acht keer.” stelt ze vast.
Annie en Ans die aan tafel zitten, slapen er ontspannen doorheen, ook al waaien de haren mee met het volume van Greet.
“In een wietplantage is drie  miljoen aangetroffen, Aquafresh geeft u een fris gevoel, maar de daders zijn onvindbaar.”
Dan volgt het filmprogramma dat wordt voorgezongen in plaats van gelezen. Misschien onder invloed van het geluid van de Mattheus Passion die op de achtergrond gezongen wordt.
Han komt binnen en geeft Greet een hand. meer… »

Wat je hoort

Chil
door: @f

Ik stond bij de deur en toen kwam een jongen. Die zei: ‘Zullen we een jointje gaan roken?’ Ik zeg, ‘is goed’ want ik moest nog een uur werken. Ik hoop wel dat hij mij niet verklikt, want het was best wel een chille jongen.

 

 

 

 

Wat je hoort

Mama
door: @f

Nou ik heb bij mijn vader gegeten. Ja mijn moeder kan ook wel lief zijn als ze nuchter is maar dat is ze nooit. Mijn broertje luistert wel naar mij en noemde mij ‘mama’. Toen was ik acht. Ik heb hem geleerd dat hij zijn moeder van mij mag uitschelden, hij mag gewoon ‘kutwijf’ en ‘kankerhoer’ zeggen. Kwam hij naar me toe als jongetje en vroeg dan: ‘Nel, wat is kanker.’ Dat is toch niet normaal? Hij kende die woorden van mijn vader en mijn moeder. Nou, halfzeven, die bus gaat het niet worden.

 

Vrijdagmiddag, verdwaald in de Wereld

Kluksen
door: @f

“Hoe laat gaan we eten,” heeft Karel tot nu toe elk half uur gevraagd, maar nu is het toch zover.
Het is tomatensoep, met voor Koos een witte boterham erin opgelost. Koos eet geduldig wat hem aangereikt wordt. Tijdens het eten gaat het gesprek voort.
“Hoe heb je geslapen?” informeert Annie in het algemeen.
“Als een roosje,” zegt Karel lachend en voegt er ondeugend aan toe: “En in mijn blootje.”
Greet kijkt kritisch opzij. “Ik was strenger,” zegt ze, “maar ook een lieve vrouw. Zeiden ze.”
Karel houdt betrapt zijn mond even.
Dan komt Annie naar de tafel.”Dag allemaal,” zegt ze vriendelijk.
En Karel kan het niet laten. “Dag alleen!” schatert hij het uit.
Greet kijkt hem aan. “Het geluk staat daar te kijken,” zegt ze een beetje dreigend.
Dan ziet Trees, waar niemand op let, kans om van het paasstukje een namaakvogeltje af te breken en snel in haar mond te stoppen. Met enige moeite lukt het om het daar weer uit te halen, ondanks de hevige protesten van Trees. meer… »