vrijdag 24 november 2017

Eksterogen


Uit de huiskamer van Koos klinkt piano- en vioolmuziek, en sturend wijst de voorzanger het muzikale pad: Het Zonnetje schijnt zo heerlijk schoon /’t Vogeltje zingt op held’re toon /’t Windje suist zo zacht /Ja het zingt met ons mee /In de weide dartlet het jolige vee /Lustig klint mijn lied /Wie zingt met mij mee.
Koos niet. Koos zit in een andere kamer, ver weg van de gedempte vrolijkheid. Koos reageert nogal afkeurend op drukte. “Prikkels,” schudt iemand het hoofd. In klank en gebaar protesteert Koos ergens tegen, maar omdat hij zijn trui niet over het hoofd wil laten trekken, moet hij nog even wachten. Pas als de muzikanten naar een andere lokatie verhuizen mag hij terug. Uit protest valt hij meteen in diepe slaap.
De anderen zitten een beetje verpletterd aan tafel. Er is een stevig beroep op hun stembanden gedaan en daarom zwijgen ze nu. Trees probeert een koekje uit de trommel te snaaien die dan ook uitnodigend open staat, misschien voor de muzikanten. Als de trommel wordt weggeschoven wordt ze boos en zegt pruttelend: “koekoekoekoekoekoekoekoekoekoekoekoekjes!” Maar niemand slaat er acht op.
“Ja,” zegt Ans, ” Ik zie heel goed.”
De hoofden draaien naar Ans.
“Ja, want ik heb eksterogen.”
De hoofden knikken. Ja, dan heb je goede ogen.
Iemand informeert: “Hoe was het eten gisteren?”
De hoofden draaien vol verwachting naar Annie.
“O,” zegt Annie,” ik denk dat ik het gewoon opgegeten heb.”
“Smaakte het goed?”
“Ja, dat zal het zijn.” geeft Annie royaal toe.
“Wat wil je dan vanavond?”
“Ligt er maar aan wat er achter de deurtjes staat!” lacht Annie slim.
Dan ruiken we in de verte de soep al die straks op tafel zal komen.
Koos trekt zijn voorhoofd in een frons. Voorlopig is hij er nog niet.

Een Reactie op “Eksterogen”

  1. Julie zegt:

    Lieve Koos,
    Ik leef met je mee. Indignez-vous!

Reageer

Reacties