vrijdag 24 november 2017

Fluitje


Verkeersdruktekalender. Goed scrabblewoord, zeggen mensen dan. Wordt er nog weleens gescrabbeld? Ik heb het dus niet over dat telefoonspelletje, nee, met een bord, houten blokjes, dingetje waarin de houten blokjes rusten, op tafel dus, glas en zoutje erbij, in de hoek van de kamer een televisietoestel dat niet aanstaat, cd’tje op met kalmerende muziek. Volgens mij moet er in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem een kamer worden ingericht waarin dat te zien is. Goed, de verkeersdruktekalender. Het zijn er meer. Voor de meeste Europese landen is er wel een. Als iemand in mijn omgeving naar een verre vakantiebestemming rijdt, kijk ik er soms naar, op internet. Dan maak ik onderscheid tussen vrienden en kennissen mét jonge kinderen en zónder. Aan de eerste groep denk ik anders dan aan de tweede. Vandaag is Frankrijk enorm vol. En het is niet eens Zwarte Zaterdag. Dat is het pas op 28 juli en 4 augustus. Maar vandaag lijkt op Zwarte Zaterdag. In het verleden probeerde ik me niets aan te trekken van die drukte. `Valt wel mee,’ hoorde ik mezelf luchtig verkondigen als we de auto vol stonden te duwen. En in de buurt van Lille zei ik triomfantelijk dat ik over B-wegen ging rijden of nog kleinere wegen. Deze aankondiging sloot ik af met `Fluitje van een cent’. Nog een toevoeging: `Zien we ook nog wat van het land!’ Die woorden sprak ik spinnend uit. Op die kleinere wegen was het ook stapvoets rijden, want meer weggebruikers wilden de file mijden en iets van het land zien. Wat ik me vooral herinner zijn die Franse dorpjes van één straat waarin alles gesloten is. Met veel stof en een felle middagzon.

 

Een Reactie op “Fluitje”

  1. jf zegt:

    Aan TV,
    Mijn partner en ik scrabbelen ieder week-end(als we niet gaan kaarten met onze vrienden \de Klavertjes\) wel een keer met echte blokjes en dat al jarenlang.
    We luisteren tijdens het spel graag naar soul of reggae muziek.
    Ik drink dan
    een flesje prosecco of witte wijn en mijn partner kiest een of meer jongens met ijs.
    Het is heel genoeglijk met de blokjes open op tafel we bemoeien ons met elkaars woorden zodat je je nooit verveeld.
    We eten er toost met roquefort bij en na het spel kussen we elkaar om te bedanken voor de gezelligheid.
    Het openluchtmuseum moet dus even geduld hebben tot wij zijn uitgestorven
    JF

Reageer

Reacties